Space for Grace in coronatijd

OASE-gemeenschap in tijden van ‘social distancing’: Hoe doen we dat?

Normaal komen we in Sint-Martenkerk wekelijks samen met een 50-tal gelovigen om de eucharistie te vieren. Onze gemeenschap, de OASE-gemeenschap zoals we ze zelf wel eens noemen, is heel divers: gezinnen met kinderen, fitte senioren, ouderen die wat minder goed te been zijn; mensen die al hun hele leven onder de kerktoren wonen, anderen komen van heel ver en zijn soms het Nederlands nog aan het leren. Na de viering ontmoeten we elkaar met koffie en gebak. We hebben aandacht voor elkaar, vragen hoe het gaat, en trachten elkaar te helpen waar het kan.

Elkaar ontmoeten

Nu we niet meer kunnen samenkomen om de eucharistie te vieren, moeten we andere manieren bedenken om ons geloof te beleven. Het aanbod is groot: de zondagsmis op televisie, de wekelijkse nieuwsbrief van onze federatie met tal van suggesties voor gebed en bezinning, artikels en filmpjes die worden verspreid via sociale media,... Maar het samenkomen, wat zo’n essentieel deel is van ons vieren, dat missen we. Daarom trachten we, ondanks de noodzakelijke maatregelen, elkaar toch zo veel mogelijk te ‘ontmoeten’. Door te telefoneren, te schrijven, te zwaaien,...

Een wekelijks telefoontje

Binnen de werkgroep die de vieringen en andere activiteiten voorbereid wisselen we telefoonnummers en adressen uit van de mensen die we niet uit het oog willen verliezen in deze moeilijke, voor velen misschien ook eenzame periode. Zo bel ik in het weekend met José, die vlakbij woont maar niet erg goed te been is. Na enkele weken is het een gewoonte geworden: een fijne babbel die me eraan herinnert dat het weekend is. Ze vertelt me hoe het gaat met de andere mensen uit de gemeenschap die ze nog gehoord heeft de afgelopen week. We hebben alletwee een kaartje gekregen met Paaswensen.

Open kerken

Hoewel de vieringen niet doorgaan, zijn de kerken wel nog open. Op de voedingswinkels na, zijn de kerken één van de weinige publieke gebouwen die nog open zijn. Als ik er even binnenloop ben ik er nooit alleen. Er branden kaarsen, staan intenties geschreven in het boek, en de deelkast is goed gevuld. De kinderen kozen een strip, en een speelgoedje; we spreken af dat zij volgende keer zelf ook iets meebrengen voor in de kast.

Een kostbare ontmoeting

Af en toe kom ik toevallig wel eens iemand tegen, tijdens een wandeling of bij het boodschappen doen. Het doet deugd om dat bekende gezicht even te zien, een kort praatje te maken vanop een veilige afstand, te weten hoe het gaat met de ander. Die ontmoeting, die anders zo gewoon lijkt, ervaren we nu als iets bijzonder, iets kostbaars. Elke avond, na het luiden van de kerkklokken en het applaus, zingt Jos onder de poort om iedereen een hart onder de riem te steken. Als de wind goed zit kunnen wij meeluisteren. Het samen zingen op zondag in de kerk, dat mis ik misschien nog het meest.

Bie Plevoets